Kerstpresentjes Herenkeuken – the making of

Kerstpresentjes Herenkeuken – the making of

Het ziet er zo simpel uit, wat gekookte kool in een potje of zakje, maar er ging het een en ander aan vooraf….

Half oktober liet het bestuur ons weten dat ze de keuken van Van Zoggel Catering (het bedrijf waar het HBW-vlees verwerkt wordt) wel een keer voor ons af wilden huren zodat wij daar “iets” voor de leden zouden kunnen maken. Zoiets leek ons wel een leuk verzetje in coronatijd voor ons en een sympathiek gebaar voor de leden. Maar wat te maken? Iets met eigen producten bij voorkeur, dus dan praat je in dit seizoen over kool. Een brainstorm op Zoom (he ja, nog een digitale vergadering) leverde maar liefst 4 ideeën op voor recepten met kool: piccalilly, atjar tjampoer, chutney en soep. We besloten die eerst eens op kleine schaal uit te proberen zodat we elkaars creaties konden proeven. Het bleek allemaal wel te smaken en we bedachten dat de leden misschien ook wel wat te kiezen wilden hebben. Daarom besloten we alle 4 de gerechten te gaan maken: 4 x 100 porties voor de ongeveer 400 monden van Herenboeren Wilhelminapark. 

Daarmee was er nog voldoende uit te zoeken, want hoeveel heb je eigenlijk nodig voor die hoeveelheden? Hoe groot worden de porties en waar stoppen we het product straks in? Welk deel van de ingrediënten kunnen we van de boerderij krijgen en hoeveel moeten we bijkopen? En hoe werkt het logistiek: hoe krijgen we de spullen naar Van Zoggel en weer terug? En hoe lang doe je over het snijden van 50 spitskolen (en nog veel meer)? Dat leverde nog een Zoomvergadering op, maar toen waren we er ook uit en hadden we een dag gekozen voor onze grote kookactie: zondag 13 december.

Op zondag de 13e troffen we elkaar met onze auto’s vol kolen bij Van Zoggel in Berlicum. Het aanwezige personeel liet ons zien waar alles was en al snel begonnen we (met mondkapje op en op afstand) met kolen snijden. Zouden we het op tijd redden of zou het nachtwerk worden? We sneden er op los en na 2 uur konden we opgelucht ademhalen: de spitskolen konden de soep in. Terwijl Susanne daarmee aan de slag ging, liet Agnes zien wat een verschil een snijmachine maakt: haar rode kolen waren zo klein! Na een lekker stukje taart (met dank aan Raymond) ging de chutney de pan in terwijl de soep koelde. Paul en Maret hakten tegen de klippen op kool fijn voor de atjar terwijl Raymond en Lizet de piccalilly voorbereidden. 

Toen het laatste gerecht – de atjar – stond te koken, leek het nog even helemaal verkeerd te gaan: er was brandalarm in de rookruimte boven! De afwashulp wist ook niet wat hij daarmee moest en de rest van het personeel was net weg. Het lukte niet om de bedrijfsleider te bereiken. Toen rende de afwashulp maar naar opa Van Zoggel in het buurhuis. Die wist ons gerust te stellen: dit alarm kwam vaker voor en betekende niet dat er echt brand was. We zagen ook geen vlammen of rook, dus we vertrouwden er maar op, en gezien het feit dat we dit na kunnen vertellen blijkbaar terecht….

Rond 4 uur werd het alsnog even aanpoten: de producten moesten nu de zakjes en potjes in, de boel moest gestickerd worden en er stond een mega-afwas. Het was een race tegen de klok om alles af te krijgen, maar dat lukte. Toen haalden we nog een dweil door de keuken en laadden we de producten in onze auto’s. Op de boerderij stond Yvonne Bax ons op te wachten om alles in de keet op te slaan. Daarna reden we naar huis en ploften we, moe maar zeer tevreden, op de bank. Het was hard werken, maar heel gezellig en als er iets voldoening geeft, is het je eigen product uit kunnen leveren op de boerderij!

Agnes en Yvonne  hadden de eer om de producten uit te delen op de boerderij. Dit was een feestje om te doen ! Allemaal blije gezichten en iedereen was enthousiast over deze verrassing. De keuze was reuze en dat leverde dan ook wel weer eens keuzestress op voor sommigen.

Kortom een succes dat vraagt om een vervolg……

Susanne, Agnes, Raymond, Lizet, Yvonne, Paul & Maret

Workshop pâté maken

Workshop pâté maken

Altijd al eens je eigen pâté willen maken? In deze workshop gaan we dat in groepjes van 3 onder begeleiding van Herenboeren Ivan Crost en Jan Blok zelf uitproberen. We maken verschillende pâté’s naar keuze: noten, cranberry, alleen vlees, …. De handout van het pâté maken krijg je toe gemaild. Uiteraard neem je je zelfgemaakte pâté mee naar huis, waar je de pâté nog een aantal uur au bain marie op 80C in de oven moeten zetten om de pâté af te maken.

Voor het (biologische) vlees, kruiden en de apparatuur wordt gezorgd. Wel graag je eigen bakblik (+-1 liter) en schort meenemen.  De totale kosten zijn 20 EUR per persoon. Drankjes kunnen voor eigen rekening worden aangeschaft in het cafe van Herenboeren Toine en Monic. Als je je aangemeld hebt voor de cursus op deze website, dan krijg je van Herenboer en organisator Paul Kuiper een betaalverzoek. Je aanmelding is pas definitief als het geld ontvangen is.

Tot snel!

Vleespakketten maken, nog een keer

Twee weken terug zijn er 6 varkens van onze boerderij geslacht en was er weer gelegenheid om vleespakketten te maken. Na doorgeven wanneer iedereen beschikbaar was, heeft Yvonne Bax een rooster gemaakt voor de hulptroepen. We hebben daar een Whatsapp groep voor, en zijn dus snel allemaal op de hoogte wie op welke dag komt helpen. Deze ochtend beginnen we met 6 herenboeren.

Als we bij cateraar van Zoggel binnenlopen zien we dat Jos al bezig is gehakt te draaien. We trekken snel een koksjasje en handschoentjes aan en krijgen ook onze taken toegewezen door de slager.

Het vlees komt in kratten in een iets gekoelde ruimte, waarbij we instructies krijgen hoe het verpakt moet worden: filetlapjes gaan met drie in een vacumeer zakje. Er moet een sticker op en daarna worden ze gevacumeerd. En dat 60 keer.

Daarna volgt fricandeau, ook 60 keer. Dan speklappen.

Hans krijgt les in hoe deze te snijden op een snijmachine. En ongetwijfeld ook hoe je vingers niet af te snijden, want zo’n machine ziet er toch iets of wat intimiderend uit. Je kunt niet precies vooraf inschatten of je een veelvoud van 60 speklappen uit de voorraad kunt krijgen. Daarom tellen we na het vacumeren ook hoeveel zakjes er zijn. Dat is van belang als er later pakketten samengesteld gaan worden.

Dan komen de exoten (in ieder geval voor mij): wang, lever, nier. Deze laatste zijn een raadsel, want we krijgen 9 nieren om te verpakken. Waarschijnlijk was een van de varkens een nierdonor 😊

Ondertussen zie ik dat de slager bezig is om schnitzel te maken. Grote stukken roze vlees worden in een vreemd apparaat met een hoop naalden gelegd. Mijn grote vriend Google liet me weten dat dat een vleesvermalser is. De slager trekt aan een hendel, waarbij een hoop naalden door het vlees gedrukt worden. Daarna snijdt de slager het vlees in mooie dunne plakken en kunnen we daar zelf een heerlijke Wiener schitzel van maken. Als je dit recept volgt, dan smaakt ie echt zoals een schnitzel uit Oostenrijk.

Jos is nog altijd met gehakt bezig, dit keer bereidt hij de slavinken en blinde vinken voor.

Uit weer een ander apparaat komen de rolletjes voor de vinken. Deze gaan ook weer in veelvoud van 60 in kratten, waarna Claudia deze oprollen in een half bevroren lapje spek.

Het spek is half bevroren omdat het dan makkelijk dun te snijden en op te rollen is, maar je krijgt er wel koude vingers van! En het netjes oprollen van zo’n vink is nog niet zo makkelijk! Toch zeker niet als je dit niet dagelijks doet.

Ik zie dat de slager een stapel kaas- en hamplakjes klaarleggen. “Gaan we eten?”, vraag ik me af. Maar nee, er moet cordon bleu gemaakt worden. Omdat ik al een uur vacumeer zakjes sta te stickeren, ben ik wel toe aan iets anders. Ik meld me als vrijwilliger en krijg uitgelegd hoe cordon bleu gemaakt moet worden. De slager heeft filet lappen gesneden die daarna nog zijn ingesneden, zodat je ze kunt openvouwen. Daar komt een opgerolde plak ham en kaas in, het filetlapje wordt dichtgevouwen en daarna gaan er 2 houten prikkertjes door om het dicht te houden. Tenslotte worden de cordon bleus nog gepaneerd.


Ook dat is weer best een hoop werk: voor 60 cordon bleus was ik anderhalf uur kwijt en daarna moesten ze nog verpakt en gestickerd worden.

Terwijl we nog met het verpakken van het ene product bezig zijn, komt de slager al het volgende brengen. Hij zet een weegschaal op tafel en legt uit dat er 120 zakjes met varkenspoulet van 225 g gemaakt moeten worden. Dat leek Hans wel iets, maar eerst moeten de slavinken verpakt worden.

Omdat Lizet en ik alleen woensdagochtend konden namen wij rond 12 uur afscheid. Ikzelf zou ook nog op vrijdagmiddag komen helpen, maar dat bleek niet nodig te zijn: vrijdagmiddag bleken er 38 ongekruide en 80 gekruide pakketten gereed te zijn.

Vleespakketten maken is echt een hoop werk waar je als herenboer niet zo snel bij stil staat: voordat bewerkte vleesproducten als slavinken of cordon bleu in je diepvries terecht komen is een clubje vrijwilligers daar best een tijd mee bezig geweest: in 3 dagen zijn er gemiddeld zo’n 4-5 vrijwilligers bezig geweest om zo’n honderd varkensvlees pakketten te maken.

En het mysterie van de ontbrekende nier lijkt ook opgelost te zijn: er is een half varken inclusief die ene nier naar het Koning Willem 1 College gegaan. Daar leren jonge koks alle delen van het varken te gebruiken. Zo hebben ze de vorige keer zult gemaakt, die voor de liefhebber in de diepvries in de keet ligt, zolang de voorraad strekt…

Vleespakketten maken

Donderdag morgen melden we ons bij van Zoggel in het buitengebied van Berlicum. Het is een catering bedrijf met een eigen slagerij. Hier worden “onze” varkens en runderen verwerkt tot de vleespakketten.
Na een oproep van Yvonne Bax van de uitleverploeg hebben mijn vrouw Lizet en ik ons aangemeld. Ik was altijd al ergens gefascineerd naar wat er gebeurt “achter de deur” van een keuken in een restaurant bijvoorbeeld. Of hoe worden dus de vleespakketten samengesteld?
Ik zag dit als een kans om meer te weten te komen en we meldden ons aan. Yvonne was blij met onze aanmelding, want het is regelmatig puzzelen welke vrijwilliger wanneer kan meehelpen.

Nadat we ons hebben gemeld en ingeschreven bij de receptie van van Zoggel, krijgen we onze koks jas, inclusief haarnetje (heb ik volgens mij niet echt meer nodig 😊) en handschoenen.

In de slagerij wordt er al flink gewerkt: op de tafel ligt een karkas dat uitgebeend wordt. Hier zijn namelijk de slagers van van Zoggel aan het werk. Dit keer zijn er voor ons een aantal varkens en runderen geslacht (dat gebeurt overigens ergens anders) en die worden hier verwerkt naar 74 varkensvlees pakketten en 77 rundvlees pakketten.
Daar zijn 4 dagen voor gereserveerd, wij zijn er op de tweede dag. De eerste dag is er door de slagers kratten vol met mooi vlees voorbereid en hebben andere vrijwilligers samen met Yvonne een deel van het varkensvlees geseald en gestickerd.

We beginnen met de varkensvlees pakketten samen te stellen. We zijn met vieren. Drie van ons distribueren de gesealde producten in kartonnen dozen, en Yvonne bewaakt de aantallen: 4 pakjes gehakt per doos, 2 setjes gehaktballen, 1 fricandeau, etc. Er is geen ruimte om 74 dozen uit te stallen, dus moeten we in een aantal rondes werken.
Het werk vlot en al gauw hebben we een rolcontainer vol met pakketten varkensvlees. Deze rolcontainers kunnen in de vriescel gereden worden. Daar liggen ook de varkenskoppen, de restanten van de varkens die niet in de pakketten gaan. Deze gaan uiteindelijk naar het Koning Willen 1 College, die er toch nog iets mee kunnen. Mooi om zo het onderwijs te kunnen ondersteunen, én tegelijkertijd zoveel mogelijk van onze dieren te gebruiken.

In de slagerij, in de ruimte naast ons, is het inmiddels een behoorlijke herrie. Een van de slagers zaagt schenkels met een flinke lintzaag, die niet zou misstaan in een timmer werkplaats. Daarnaast maken de heren slagers zelf ook aardig wat herrie, het blijkt een gezellig en dynamisch bedrijf waar veel af en aan gelopen wordt. Iedereen is druk bezig. En toch, als wij als “gasten” vragen of er nog meer plastic zakjes zijn, of dat er nog meer stickers kunnen komen, neemt iedereen de tijd om te helpen. Regelmatig komt er iemand vragen of alles naar wens gaat.

Na een kop koffie in de kantine gaan we verder met het rundvlees. Dit is zojuist door de slagers verwerkt en kratten vol met prachtig rood vlees staan op ons te wachten. We zoeken voor ieder product een passend zakje, dat geseald kan worden. Tartaartjes worden in een mal geperst, soepvlees wordt afgewogen, schenkels geseald.

Terwijl ik bezig ben zie ik een jongen met zijn handen in een krat vol kip met saus wroeten. Als ik vraag wat hij aan het maken is antwoordt hij: “Kippeling!”. “Oh, waarvan is die saus gemaakt?”, vraag ik. “Oh, gewoon, van dit”, zegt hij terwijl hij op een groot pak vismeel wijst, “hetzelfde waar ze kibbeling saus van maken”. Ok….
Even later zegt hij dat hij met zijn school ook een keer op onze boerderij is geweest. “Koning Willem 1 College?” vraag ik hem. Hij antwoordt bevestigend, waarna ik vertel dat ik een keer een avond heb mogen helpen in de keuken van de Dutch Cuisine, en dat heel erg leuk en leerzaam vond.

Tijdens de middagpauze eten we ons brood in de kantine, waar de circa 20 personeelsleden van van Zoggel ook pauzeren aan één grote tafel. Het ziet er gezellig uit.
Na de pauze komen de echt mooie stukken vlees aan bod: flinke lappen sukade, mooie runderhaas en prachtige rode rosbiefen verdwijnen in zakken. Ik kan er niks aan doen, om zo’n rosbief door je handen te laten gaan, daar word ik echt vrolijk van!
Yvonne is chef sealen en houdt meteen ook de aantallen bij. Dat is later van belang als er pakketten gemaakt moeten worden. Als er weer een aantal kratten gevuld zijn worden ze naar de vriescel gereden. De dag hierna verwerkt de slagerij de biefstukken en worden deze geseald door een andere ploeg vrijwilligers. De dag daarna worden dan de rundvlees pakketten gemaakt.

Als alle vleespakketten gereed zijn en in dozen zitten, dan worden ze naar Vriesoord, onze opslag, gebracht. Wanneer je in de herenboeren stek aangeeft dat je een vleespakket wilt afnemen, dan haalt Boer Geert de gevraagde pakketten vanuit deze opslag en legt ze in de diepvries in de keet voor je gereed.

Tegen een uur of vier hebben we alles voor die dag gereed en in de vriescel staan en kunnen we terugkijken op een leuke en leerzame dag. Ik heb voor mezelf besloten dat ik dit zeker vaker ga doen. Het is naast mijn dagelijkse job echt leuk werk. Ik kan het iedereen aanraden!

Wil jij ook een dag of een dagdeel meehelpen, neem dan contact op met Yvonne Bax. Dat kan zaterdag bij de uitlevering of per email: yvonne.herenboeren@gmail.com. Je hoeft niet elke keer mee te helpen, maar het is goed om ploeg herenboeren te hebben die gevraagd kunnen worden.

Verslag workshop fermenteren

Verslag workshop fermenteren

Op 8 november organiseerde de Herenkeuken weer een workshop Fermentatie. Herenboer Toine van der Weerden was, samen met zijn vrouw Monic, de enthousiaste gastheer. Locatie: hun eigen Kunstcafé Coupé tegenover station Boxtel. 

Voorzien van koffie, thee of fris kregen de cursisten in het kort te horen wat fermenteren is; een oude methode om voedsel langer te bewaren èn om een lekkere smaak toe te voegen.  Door de toevoeging van een bepaalde hoeveelheid zout wordt vocht onttrokken. Dit heeft tot gevolg dat alleen de melkzuurbacterie kan overleven. Een gecontroleerd rottingsproces vindt plaats met als resultaat…Verrot Lekker Eten

Na wat uitleg volgde een kleine proeverij. Twee soorten zuurkool, atjar en rode kool met een stukje zuurdesembrood; allen bereid door middel van fermentatie. Hierna konden de herenboeren zelf aan de gang met savooiekool, spitskool, rode en groene kool. Dezen werden klein gesneden, gewogen, gezout en gekruid. Vervolgens werden de mengsels gekneed en gekneusd om het proces van vochtonttrekking op gang te brengen. En als laatste stap; het vullen van de weckpotten, mèt ruimte voor opborrelend vocht en ontsnappend gas. In het knusse café ontstond al snel een drukke boel. Herenboeren met een volle pan op weg naar de weegschaal, of zonder pan op weg naar de bar.

Een erg gezellige en interessante avond.

En nu? Op mijn keukentafel staan 2 mooi gevulde weckpotten met een laagje water op de groente. Zo nu en dan ontsnapt er een luchtbelletje. Wat gebeurt daar? Verloopt de fermentatie volgens plan? Over 2 dagen (na een week) mogen de potten open. Op aanraden van Toine zal ik dan vooral vertrouwen op mijn neus. En proeven natuurlijk; is de kool zuur genoeg naar mijn smaak? Dat gaat deze in de pan of in de koelkast. Wil ik nog zuurder, dan wacht ik nog een week. Of twee. Spannend!

Workshop Fermenteren

Workshop Fermenteren

De Herenkeuken organiseert een workshop fermenteren. De workshop zal verzorgd worden door onze eigen herenboer Toine van der Weerden. In een workshop van 3 uur zullen we verschillende groenten fermentaties starten en er wordt achtergrond informatie over fermenteren gegeven. Ook krijgen we verschillende dingen te proeven!

De kosten voor deze workshop bedragen 40 euro per persoon. De workshop word gegeven in kunstcafé Coupé.

Graag het volgende zelf meenemen:

  • Mes, snijplank en schort
  • 2 x 1 liter weckpot (b.v. Ikea , Hema, Xenos)

Om deel te nemen aan deze workshop klik je op de groene ‘RSVP now!’ button. Vul het aantal deelnemers in dat je wilt inschrijven en vul je naam en mailadres in. Op dit mailadres krijg je een betaalverzoek toegestuurd.

LET OP: er kunnen maximaal 20 personen deelnemen aan de workshop. Inschrijving is pas definitief na ontvangst van het totale bedrag!

We kijken uit naar een gezellige en leerzame workshop, hopelijk tot 8 november!

Balkenbrij!

Balkenbrij!


Balkenbrij, zure zult, bloedworst: mijn ouders waren er vroeger dol op. Mijn zusje en ik roken dan vol afgrijzen hoe het huis zich vulde met een weeïge, zoete lucht. Ik ben nooit bekeerd tot het eten van deze lekkernijen. En mijn man kende ze niet van vroeger.

Maar inmiddels zijn wij Herenboeren en voelen wij ons moreel verplicht om erover na te denken wat er gebeurt met de rest van het varken en de koe als de varkenshazen en de biefstukken op zijn. Wij hebben al eens een varkenstong in de erwtensoep verwerkt, maar daar blijft het wel bij. Daarom vonden we het een fantastisch initiatief van Ivan en Jan dat zij een workshop balkenbrij wilden organiseren.

Op 17 mei traden we met een select gezelschap aan in het gezellige cafe van Toine en Monic. Jan had het voorbereidende werk al voor ons gedaan, zodat ons uitgangspunt niet meer de hele organen (van eigen dieren uiteraard) waren, maar een bak bloederige doch onherkenbare vleesjes. Terwijl die kookten troffen we de andere voorbereidingen: rommelkruid en nitrietzout afwegen, meel zeven, meel en bouillon mengen en vlees malen. Intussen was er volop ruimte voor een praatje en een drankje. Zo leerden we niet alleen over het maakproces van balkenbrij, maar leerden we elkaar ook weer wat beter kennen. En leerden we dat Budels een heerlijke donkere malt maakt.

Toen al het meng-, roer- en maalwerk van de onderdelen klaar was, begon het echte werk: het in elkaar draaien van de balkenbrij zelf. Jan en Ivan hadden al gewaarschuwd dat dat een flinke workout zou opleveren en hadden daarmee niets teveel gezegd. Toen alle ingrediënten bij elkaar gegoten waren in een aantal grote pannen moesten we elkaar afwisselen bij het roeren. Dat moest met twee man tegelijk: de een hield dan de pan vast terwijl de andere met twee handen uit alle macht roerde. Balkenbrij is immers geen soepje, maar, zoals het woord al zegt, een brij. De boel werd bovendien in rap tempo dikker in de pannen. Toen er echt niet meer doorheen te komen was, stortten we het geheel in bakblikken. Die namen we mee naar huis, want je kunt balkenbrij pas eten als het helemaal gestold is en dat duurt wel een nachtje.

Om ons toch te kunnen laten proeven, hadden Jan en Ivan wat zelfgemaakte plakken balkenbrij voor ons meegenomen. Die bakten ze voor ons op, waarna we ze met stroop of chutney naar keuze opaten. Bij sommigen riep dat ontroering op: herinneringen aan lang vervlogen tijden. En bij mij? Tja, het is orgaanvlees. En bij mij gaat het met orgaanvlees altijd als volgt:
De eerste hap vind ik lekker.
De tweede hap heb ik het gevoel dat ik al heel vol zit.
De derde hap kan ik maar moeilijk meer doorslikken.
Ik ben dit keer verder dan drie happen gekomen, maar ik ben nog steeds niet bekeerd. De oplossing voor het slachtafval is voor mij toch zo weinig mogelijk slachten (en dus vlees eten), en af en toe een exotisch ingrediënt in de soep.

Heel veel anderen hebben heerlijk zitten smikkelen, dus voor een ander kan het heel anders liggen. De geïnteresseerde lezer kan een hapje balkenbrij proeven op Stapelen op 7 juni. En of je het eindresultaat nou wel of niet lekker vindt: een workshop van Jan en Ivan kan ik iedereen aanraden. Ik heb een geweldige avond gehad en veel geleerd.

Workshop balkenbrij

Workshop balkenbrij

Balkenbrij? Was dat niet iets met orgaanvlees wat opa wel eens at? Inderdaad! En je kunt het leren maken op vrijdag 17 mei. Want wat past er beter bij de Herenboeren dan vlees eten “van kop tot staart”? Met vlees van onze eigen varkens en koeien en rommelkruid gaan we onder leiding van Ivan Crost en Jan Blok aan de slag met dit traditionele recept. Net als de workshop worst maken zal deze workshop gehouden worden in cafe Coupe. Drankjes zijn voor eigen rekening.

De workshop kost 15€. Er word een tikkie gestuurd bij inschrijving. De inschrijving is definitief als het geld ontvangen is.

Tot de 17de!

Worst gemaakt!

Als het om vlees gaat ben ik nogal dubbel. Zeg maar gerust: lastig en hypocriet. Ik ben er een beetje vies van. En ik vind het ook wel zielig, zelfs als het om vlees van onze Herenboerenvarkens of-runderen gaat, hoe heerlijk hun leven ook is. Maar ik vind het ook weer niet zo akelig of zielig dat ik het helemaal laat staan. En als rechtgeaarde herenboerin vind ik het altijd interessant hoe eten geproduceerd wordt. Daarom had ik toch wel belangstelling toen ik hoorde dat Ivan en Jan een workshop worst maken gingen verzorgen. Ik was niet de enige: het gezellige café van Toine en Monic, dat speciaal voor ons voor het eerst open was, zat stamvol met Herenboeren. Ivan en Jan namen ons eerst mee door de geschiedenis van
het worstmaken, te beginnen met de Romeinse tijd, en de materialen en de techniek die eraan te pas komen. Na een uitvoerige uitleg over hygiëne (enorm aan mij besteed met mijn vlees-smetvrees) verdeelden we ons in twee groepen en gingen we zelf aan de slag. We voerden vlees aan de “vleeswolf”, kruidden het en vulden daarna darm af. Zo ontstonden stapels worsten. Worsten die je zo maakt zijn nog niet klaar om te eten, die moeten eerst nog drogen, fermenteren en/of gerookt worden. Omdat niet iedereen dat zelf aandurfde hebben Ivan en Jan een flinke stapel meegenomen. Binnenkort kunnen wij worstmakers onze venkel- of metworst op komen halen op de boerderij. Ik ben benieuwd! Het was een heel gezellige, leerzame avond. Dank Ivan en Jan! Als ik een slachtvarken was, dan zou ik een ambachtelijke worst willen worden!

Met dank aan Douwe hier een impressie:

Workshop worst maken

Workshop worst maken

Altijd al willen weten hoe worst gemaakt wordt? In deze workshop gaan we dat in groepjes van 4 onder begeleiding van Herenboeren Ivan Crost en Jan Blok zelf uitproberen. We maken verschillende gekruide worstjes. Je krijgt een handout mee over worst maken. Uiteraard krijg je je zelfgemaakte worst mee naar huis.

Voor het (biologische) vlees, kruiden, de darmen en de apparatuur wordt gezorgd. De totale kosten zijn 15 EUR per persoon. Drankjes kunnen voor eigen rekening worden aangeschaft in het nieuwe cafe van Herenboeren Toine en Monic (tegen gereduceerd tarief). Als je je aangemeld hebt voor de cursus op deze website, krijg je van Herenboer en organisator Paul Kuiper een betaalverzoek. Je aanmelding is pas definitief als het geld ontvangen is.

Alvast in de stemming komen? https://youtu.be/YPDbBCIiaSg